Arama
İnsan Olmak
İnsan Olmak

İnsan Olmak

İnsan Olmak. Bir minik kürenin üstünde yedi milyarlık yürüyen, düşünen, konuşan, üç beş lokma rızkın peşinde bir ömür tüketen varlıklarız.

Aynı güneş ısıtanımız.

Aynı rüzgar üşütenimiz.

Ve nihayetinde sessiz ve nefessiz aynı toprak menzilimiz.

Bizim adımız insan.

Hâl böyleyken bir diğerimizi merak etmiyor, bir diğerimizi düşünmüyor, onun için kaygılanmıyor, üzülmüyorsak ya bu dünyada yaşamıyor ya da o “insan” denen varlık olmayı hak etmiyoruz.

Sözlerimi “Afrikalı kardeşlerinizi düşünün!” demeye getirmeyeceğim.

Onlar açta olsa tokta olsa mutlular zaten.

Sözüm onlarla aynı cenneti arzulayan bizlere.

Ramazan geldi çattı.

Gelin bunu bir fırsat bilip en azından şu otuz günümüzü “yeme içmede yarış, sofra kurmada rekabet” ve yediği yemeklerin fotoğraflarını paylaşma ayına değil az yeme, az konuşma, çok düşünme, bol ibadet etme ve cömertlik damarlarımızı geliştirme ayına çevirelim.

Gerçekten uzağımızda yakınımızda bir lokma kuru ekmekle iftar açamayan insanlık öylece dururken, bizim davet davet dolaşmamız, sofra sofra öbekleşmemiz çok ayıp olmuyor mu!

Fazla mı ince düşünüyorum?

Özellikle çocukları olanlara küçük bir teklifim var.

Çocuklarınızla en azından bir günlük şöyle bir deneme yapın.

En azından bir gün.

Onlarla oruç tutun. Ve akşam iftar sofrasına aç olarak oturduğunuzda sofraya sadece bir kuru ekmek koyun.

“Çocuklar bu akşamki yemeğimiz bu. Napalım imkanımız yok, bugün de böyle” deyin.

Ve ciddi bir şekilde o akşam sadece o kuru bayat ekmekle yetinin.

Teravihe ağzınızda o kuru ekmeğin tadıyla gidin.

Fikrinizde o ekmeği tadamayanlarla aynı kıbleye secde ettiğinizin hayaliyle secde edin.

Bakın bakalım ne oluyor.

Tepkilerini ölçün evlatlarınızın. Ve o tepkilerinden kendinize ve onlara dersler çıkarın.

Şu an yeryüzünde aynı cennete gitmeye can attıkları milyonlarca kardeşlerinin o kuru ekmeği dahi bulamadan günlerini nasıl geçirdiğini anlatın.

Empatik yanlarını bir nebzecik geliştirin.

Yüreklerinde bir yetimi doyurmanın şuurunu yeşertin.

Araştırın. Bulabilirseniz sofralarınıza mutlaka bir garibi misafir edin.

Mahalleden okuldan ihtiyaç sahibi arkadaşlarını çağırın.

Bir fakiri giydirmenin sevinçten ağlatan lezzetini tattırın.

Bir yaşlıyı, bir hastayı doyurmanın hazzını yaşatın.

Bir yoksulla harçlığını paylaşmanın anlamını kavratın.

Ki çocuklarımız analarının kuzusu, babalarının paşası olmayı değil düşünebilen, merhamet edebilen, kaygılanabilen ve cömertçe eyleme geçebilen “insan” olmayı öğrensinler.

Bilemiyorum Ramazan ayı başka nasıl “idrak” edilebilir.

Hayırlı Cumalar, Hayırlı Ramazanlar.

Kardeşiniz Ahmet Kemal.

İnsan Olmak
İnsan Olmak

Tabsiye Yazılar:
Ehemmi Mühimme Tercih Etmek
Mauritius: Bin Ömür Sürecek Kardeşlik Hikayesi
Şikamo: El Öpme Meselesi ve Alışkanlıklar
Abi Kemal Kacar (Tunalı) – Ahmet Kemal Öncü

Kaynak

Tartışmaya Katıl

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.