Nizamettin Gümüş

Ziya Gökalp, Türk sosyolojisinin kurucusu sayılır. 20. yüzyılın başında yazdığı eserlerde sürekli şunu vurguladı: insan, toplumdan bağımsız düşünülemez. Birey, çevresinin ürünüdür. Ama aynı zamanda çevresini şekillendiren güçtür. Bu iki yönlü ilişkiyi anlamak, kişisel gelişimin belki de en az konuşulan ama en kritik boyutuna açılan kapıdır. Kimsin? Büyük ölçüde, en çok zaman geçirdiğin insanların toplamısın.

Aziz Sancar, Nobel ödülünü aldıktan sonra bir röportajda şöyle dedi: Ben hiçbir zaman ödül için çalışmadım. Merak ettiğim için çalıştım. Onlarca yıl boyunca küçük bir laboratuvarda, büyük bütçeli rakiplerine kıyasla neredeyse görünmez bir şekilde çalıştı. Pek çok kez görmezden gelindi. Fonlar kesildi. Ama o devam etti. Çünkü referans noktası başkalarının onayı değildi. Kendi merakı, kendi sesi, kendi yoluydu.

Ben yürürüm yane yane / Aşk boyadı beni kane. (Yunus Emre) Yane yane: yanarak, acı çekerek. Kane: kana, kırmızıya. Derviş Yunus diyor ki: Yolculuk acıtır. Ama aşk yani gerçek anlam, gerçek motivasyon seni boyar. Dönüştürür. Kırmızıya, yani hayatın rengine.

Saat sabahın beşi. Alarm çalıyor. Peyami Safa, masasının başına geçiyor. Bir fincan çay, sessizlik ve beyaz bir kağıt. Türk edebiyatının en üretken kalemlerinden biri olan Safa, en iyi yazdığı zamanın sabahın erken saatleri olduğunu söylerdi. Günün geri kalanı gazetecilik, tartışma, hayatın gürültüsüydü. Sabah ona aitti. Bu hikâyeyi okuyunca aklına ne geliyor?

Cemil Meriç, 1955’te 38 yaşında gözlerini kaybetti. Pek çok insan için bu, entelektüel hayatın sonu olurdu. Meriç için ise tam tersine bir dönüm noktasıydı. Talebelerinin yardımıyla okumaya, yazmaya, düşünmeye devam etti. Ölümüne kadar. Büyük eserlerinin önemli bir kısmını bu dönemde verdi. Meriç’in başarısı bir deha patlamasının değil, küçük ve inatçı bir disiplinin ürünüydü. Her gün biraz daha. Duraksansa da devam etmek. Gözler görmese de düşünmek. İşte %1 kuralının özü budur.

Yılın ilk günü. Yeni bir defter, yeni bir plan, yeni bir sen. Üç hafta sonra defter kapanmış, plan unutulmuş, sen aynı sen. Bu senaryoyu tanıyor musun? Eğer tanıyorsan, yalnız değilsin.